0

aaa 246 views

خبر

 تخریب حرم عسکریین”سامرا”وحرم دیگراهل البیت/ازپیامبرتاامام رضا

فوریه 14, 2016 در 6:22 ق.ظ توسط

تخریب سامراعسکریین

 تخریب حرم عسکریین"سامرا"وحرم دیگراهل البیت/ ازپیامبرتاامام رضا

بیست و سوم محرم الحرام ،  ، که از سال 1427 هجری قمری/ سوم اسفند84

قبرستان بقیع

سِر ریچارد بورتون(Sir Richard Burton) جهانگردی غربی است که گنبد و بارگاه بقیع را اینچنین به تصویر می کشد: بارگاه ائمه ی بقیع، در نزدیکی و سمت راستِ دَر واقع شده و بنایی است مرتفع و سَر به فلک کشیده و دارای قدمت بسیار است. 

همچنین مورّخان، ساختمان حرم ائمه ی بقیع(علیهم السّلام) را بنایی هشت ضلعی توصیف کرده اند که داخل و گنبد آن سفیدکاری شده و دارای دو دَر بوده که یکی از آن ها در تمامی اوقات روز به روی زائران باز بوده است.

گفته اند: قبور ائمه ی بقیع و عبّاس عموی پیامبر(صلّی الله علیه و آله)، از روزگاران پیشین بلکه پیش از قرن هفتم، ضریح و صندوق داشته و به خاطر نزدیکی و اتّصال قبور این ائمه ی بزرگوار، هر چهار قبر در داخل یک ضریح و قبر عبّاس(علیه السّلام) به علّت فاصله با این قبور، دارای ضریحی مستقل بوده است. 

در قرن های اخیر، علاوه بر این دو صندوق، یک ضریح مشبّک و چوبین بزرگ هم ساخته شده بود که هر دو صندوق، داخل آن قرار گرفته بودند. شواهد دیگر تاریخی نشانگر این است که حرم بقیع، مانند سایر حرم ها دارای خادم، کفش دار و زیارتنامه خوان های متعدّد بوده است. 

از دیگر خصوصیّت های این حرم، این بوده است که بر خلاف حرم سایر ائمه اطهار(علیهم السّلام) که دارای صحن و حیاط می باشند، این حرم، صحن و سَرا نداشته است. 

امّا دست دشمنان خدا کوتاه نمی ماند و دست به تخریب این مکان مقدّس می زنند. پس از تخریب این قبور، یکی از جهان گردان غربی، معروف به «مِستِر ریتِر» حرم بقیع را این طور توصیف می کند: چون وارد بقیع شدم، آن جا را همانند شهری دیدم که زلزله ای شدید در آن به وقوع پیوسته و به ویرانه ای مبدّلش ساخته اند؛ زیرا در جای جای بقیع، به جز قطعات سنگ و کلوخِ درهَم ریخته و خاک ها و زباله های روی هم انباشته و تیرهای چوب کهنه و شیشه های درهَم شکسته و آجرها و سیمان های تکّه تکّه شده، چیزی دیگر نمی توان دید. فقط در بعضی از رهگذرهای تنگ، این قبرستان از میان این زباله ها راه باریکی برای عابرین باز نموده اند. 

… و امّا آنچه در کنار دیوار غربی بقیع دیدم، تلّی بود از تیرهای قدیمی و تخته های کهنه و سنگ ها و قطعات آهن روی هم انباشته که این ها بخشی از زباله ها و بقایای مصالح ساختمان های ویران شده ای بود که در کنار هم انباشته شده بود. ولی این ویرانی ها و خرابی ها نه در اثر وقوع زلزله و یا حادثه ای طبیعی، بلکه با عزم و اراده ی انسان ها به وجود آمده است و همه ی آن گنبد و بارگاه های زیبا و سفیدرنگ که نشانگر قبور فرزندان و یاران پیامبر اسلام(صلّی الله علیه و آله) بود با خاک یکسان گردیده است.

قبور و بارگاه های مکّه

وهابیّت خبیث، به همین دشمنی اکتفا نمی کند، به تخریب قبور و بارگاه های شهر مکّه نیز می پردازد. نخست، گنبد های قبرستان مَعَلّی و بعد، گنبد محل تولّد پیامبراکرم(ص) و مکانی را که محلّ تولّد حضرت علی(ع) می دانستند و نیز گنبد مزار حضرت خدیجه(س) را ویران می کنند. 

سپس تمام مکان هایی که در آن ها اثری از بندگان صالح خدا بود را ویران می کند. آنان هنگام تخریب قبور و گنبدها، آواز و رَجز می خواندند و طبل می نوازند و در نهایت، طیّ سه روز، تمام آثار بندگان از شهر مقدّس مکّه محو شد.

قبور و بارگاه های مدینه

در سال 1220 هجری قمری، آل سعود بعد از محاصره ای طولانی، طیّ حمله ای شهر مدینه را به تصرّف در می آورد. بسیاری از مردم بی گناه را به خاک و خون می کشد و سپس با ضرب و شتم خادمان آستان نبوی و پی بردن به محلّ نگهداری اشیای گران بهای حرم، تمامی این اشیا را غارت می کند. آن ها در این حمله، چهار صندوق مملو از جواهرات مرصّع به الماس و یاقوت گران بها و حدود یک صد قبضه ی شمشیر با غلاف هایی از طلای خالص و تزیین شده با الماس و یاقوت را به یغما بردند. 

همچنین بارگاه رسول خدا(صلّی الله علیه و آله) از آن جهت که بیشتر مورد احترام و مورد علاقه ی مردم بود، از دیدگاه وهابیّان در اولویّت تخریب قرار داشت؛ امّا آنان از ترس نتیجه ی کارشان، از تخریب گنبد و بارگاه حضرت خودداری کردند. 

کربلای معلّی

هنگامی که مختار ثقفی در شعبان سال 65 هجری قمری به خون خواهی امام حسین(علیه السّلام) و یارانشان قیام کرد و به پیروزی دست یافت، بر آرامگاه آن بزرگوار بنایی ساخت و گنبدی از آجر و گچ بر روی آن قرار داد. در دوران ابوالعّباس سفّاح، سایبانی دیگر بنا شد امّا در سال 146 هجری قمری در دوران مهدی عبّاسی ویران گشت. 

در میان خلفای عبّاسی، هارون در دشمنی با اهل بیت(علیهم السّلام)  گوی سبقت را از دیگر خلفا ربود و در سال 171 هجری قمری به حاکم وقت کوفه، دستور تخریب حرم سیّدالشّهداء(علیه السّلام) را داد. فرستادگان هارون، مسجدی را که بر مرقد امام(علیه السّلام) بنا شده بود و همچنین مسجدی را که بر مزار حضرت عبّاس(علیه السّلام) برپا بود، ویران ساختند. هارون، همچنین از آنان خواسته بود درخت سِدری را که در کنار قبر امام(علیه السّلام) روییده بود، قطع و جای قبر را با خاک یکسان کنند. 

در زمان مأمون عبّاسی، بنایی بر مضجع شریف امام حسین(علیه السّلام) ساخته شد و این بنا تا سال 232 هجری قمری، یعنی دوران زمامداری متوکّل عباسی بر جای ماند. 

بعد از آن که متوکّل به قدرت رسید، کینه ی دیرینه ی او نسبت به حضرت امیر(علیه السّلام) و خاندان و شیعیان ایشان، وی را بر آن داشت تا از علویّان انتقام بگیرد و دستور تعقیب آنان را صادر کند. اوريال طیّ 15 سال فرمانروایی خود، نه تنها شرایط زندگی را بر شیعیان سخت کرد، بلکه در این مدّت چهار بار فرمان به انهدام و با خاک یکسان ساختن حرم امام حسین(علیه السّلام) را داد. 

آنان حتّی قبر مطهّر را به آب بستند و به شخم زدن زمین پرداختند. ولی آب به قبر نرسید و دیده شد که آب ها، دور قبر امام حسین(علیه السّلام) طواف می کنند و گاوهایی که زمین را شخم می زدند نیز به قبر نزدیک نمی شوند. بعد از اینکه متوکّل به دست فرزندش «مُنتصر» کشته شد، بار دیگر حرم حسینی به دست منتصر از نو ساخته شد. 

در سال 1216 هجری قمری در ماه ذی القعده، آل سعود با سپاهی مرکّب از شهرنشینان و بادیه نشینان نجد و جنوب حجاز به قصد کربلای معلّی حرکت کردند. سپاه مزبور، دیوار شهر را خراب کرده و به زور وارد شهر شدند. بیشتر مردم را در بازارها و منازل به قتل رساندند و گنبد روی قبر را ویران کرده، صندوق روی قبر را که زمرّد و یاقوت و جواهرات دیگر روی آن نشانده شده بود را به تاراج بردند؛ تمام سلاح ها و حیوانات و طلا و نقره جات و قرآن های نفیس را به یغما بردند و ظهر، در حالی که قریب به دو هزار نفر از مردم کربلا را به قتل رسانده بودند، از شهر خارج شدند. وهّابیان صندوق قبر حبیب را که از چوب بود شکستند و سوزاندند و با آن، در ایوان  طرف قبله ی حرم مطهّر، قهوه درست کردند. همچنین می خواستند صندوق قبر حسینی را هم بشکنند که شبکه های آهنین مانع این امر شد. 

در زمان صدّام، در سال 1370 هجری شمسی، وی با حمایت دولت وقت آمریکا با خشونت تمام و با انواع سلاح های سنگین، مردم را در نجف و کربلا به خاک و خون کشید و با توپ خانه، گنبد و بارگاه امام حسین(علیه السّلام) را مورد هجوم قرار داد. در این میان، ساختمان و درب و ضریح حرم امیرالمؤمنین(علیه السّلام) و حضرت اباالفضل العبّاس(علیه السّلام) نیز آسیب دید.

کاظمین

پس از شهادت امام کاظم و امام جواد(علیهم السّلام) بارگاهی برای زیارت این دو بزرگوار ساخته شد. در اواخر سلطنت آل بویه و به طور مشخّص در نیمه ی اوّل قرن پنجم، ساختمان حرم به نهایت شکوه و زیبایی و عظمت رسید. علاوه بر دو گنبد و دو ضریح که قبلاً با چوب ساخته شده بود، با چراغ ها و محراب ها و پرده هایی از طلا و نقره نیز آرایش و تزیین شد. 

در سال 443 هجری قمری، گروهی از سنیّان متعصّب در یک درگیری با شیعیان به داخل حرم هجوم بردند و چراغ های طلا، نقره، پرده ها و دیگر اشیای قیمتی حرم را غارت کردند؛ دامنه ی غارت، آرامگاه ها و ساختمان های مربوط به حرم را نیز فرا گرفت و فردای آن روز، فتنه گران با جمعیّتی بیشتر به حرم حمله کردند و تمامی آرامگاه ها را آتش زدند که ضریح و گنبدهای چوبی حرم سوخت. 

در عاشورای 517 هجری قمری، با ورود پیروزمندانه ی مُسترشد بالله به بغداد، پس از جنگ با «دیبس بن صدقه نورالدّوله» امیر شیعه ی حلّه شکست. عدّه ای نیز از این فرصت استفاده کردند و در هجومی جمعی، کاظمین را غارت کردند و پنجره های حرم را کندند و گنجینه ها و نفایس آن را ربودند. 

پس از وفات ناصرالدّین شاه، پسرش ظاهر به خلافت رسید. در ابتدای حکومت ظاهر، در کاظمین آتش سوزی بزرگی رخ داد و صندوق ها، ضریح و گنبد شریف آسیب دید. ظاهر، بلافاصله پس از آتش سوزی تعمیرات را آغاز کرد ولی چون اجل، مهلتش نداد، مستنصر، فرزند او به خلافت رسید و تعمیرات ناتمام حرم را به پایان رساند. 

در سال 656 هجری قمری، بغداد در آتش قدرت طلبی مغول سوخت و حدود هشتصد هزار شیعه و سنّی در این هجوم خانمان سوز کشته شدند و ویرانی عظیمی به جا ماند. هنگامی که نبرد برای تسخیر شهر بغداد ادامه داشت، هلاکو فرمان داد که منجنیق ها کاظمین را هدف قرار دهند و حرم بر اثر این حمله، طعمه ی حریق شد و خساراتی دید. حرم کاظمین، تنها حرمی بود که در هجوم مغولان به عراق آسیب دید. 

در شعبان سال 1048 قمری، سلطان مراد عثمانی پس از فتح بغداد فرمان داد تا هر کجا ایرانی ها را یافتند به قتل برسانند. بسیاری از ایرانی هایی که پیش از این به پادگان ارتش عثمانی پناه آورده بودند، کشته شدند که 300 زائر نیز در بین آنان بود. پس از این کشتار وحشیانه و ناجوانمردانه، لشکریان عثمانی به کاظمیّه هجوم بردند و حرم را غارت کردند. در این هجوم، چراغ آویزهای طلا و نقره و اشیای قیمتی حرم به تاراج رفت. 

حرم کنونی کاظمین(علیهم السّلام)، تنها حرمی است که بر فراز آن دو گنبد زرّین کنار هم ساخته شده است. چهار مناره ی طلایی اطراف این دو گنبد را احاطه کرده و در زیـر این دو گنبد، ضریـحی نقره ای و بسیار بزرگ قد برافراشته که قبور مطهّر موسی بن جعفر و حضرت جواد(علیهم السّلام) را در آغوش گرفته است.

مشهد مقدّس 

در قرن ششم در عصر حکومت سلجوقیان،  تعصّبات و مناقشات مذهبی در مشهد و ناحیه ی طوس ، بین شیعه و سنّی جنگی  در می گیرد. آشوب بدان جا می رسد که گروهی به خاک و خون کشیده می شوند و روضه ی مطهّر، خراب می شود. 

پس از بازسازی حرم شریف رضوی در عهد سلطان سنجر، اگرچه چندبار جواهرات و خشت های طلا و موقوفات حرم توسّط حاکمان وقت به غارت رفته است، امّا دیگر اثری از تخریب این مکان شریف، دیده نمی شود. تا این که در زمان مشروطه، روس ها با سوءاستفاده از ضعف و بی تدبیری حکومت مرکزی، جسارتی دیگر را در تاریخ رقم می زنند. آشوب گران، منـاره هـای مسجـد و گلدسته های صحن عتیق و سَر درهای صحنین و بازار بزرگ را سنگر کرده و تا حدود یک ماه و نیم تیراندازی دو طرف ادامه پیدا می کند. 

روس ها که مسبّب اصلی واقعه بودند، از یک سو شورشیان را به اقامت در مسجد و صحن و حفظ سنگرهای خود تشویق می نمایند و از طرف دیگر اهل شهر را آگاه می کردند که اگر شورشیان از محل خود خارج و تسلیم نشوند، ابنیه ی آستانه و مسجد را به توپ خواهند بست. 

در ساعت 14 و 26 دقیقه ی روز دوشنبه 30 خرداد سال 1373 هجری شمسی هم زمان با روز عاشورای حسینی(علیه السّلام) و در حالی که رواق ها، صحن ها، بست ها و اطراف مرقد حرم امام هشتم(علیه السّلام) از جمعیّت موج می زد و مردم غرق عزاداری و نوحه سرایی بودند، بار دیگر حرم مطهّر امام رضا(علیه السّلام) بر اثر طرحی تروریستی مورد جسارت واقع می شود. در این حادثه، بمبی در قسمت بالای سَر ضریح مبارک حرم رضوی منفجر می شود که در اثر آن، 27 نفر شهید و بیش از 300 تن زخمی می شوند. در این انفجار به بنای حرم آسیب کمی می رسد؛ امّا کاشی کاری ها و آیینه کاری های بسیار ظریف و هنرمندانه ی هشتصد ساله ی حرم تا حدودی لطمه می بیند. 

سامرّا

تخریب سامراعسکریین

حرم مطهّر امام هادی(علیه السّلام)، امام حسن عسگری(علیه السّلام)، بانو حکیمه خاتون(سلام الله علیها) دختر امام جواد(علیه السّلام)، جناب نرجس خاتون(سلام الله علیها) همسر امام حسن عسگری(علیه السّلام) و سرداب مقدّس امام زمان(علیه السّلام) در سال 1106 هجری قمری، در پی غلبه ی رومیان و کم خردان عرب و بی اعتنایی ایشان در اکرام روضه ی مقدّسه ی عسگریین(علیهم السّلام) و بر اثر مهاجرت سادات و اشراف از سامرا به خاطر ظلم فراوان، «مصیبتی سخت سنگین و فتنه ای بس بزرگ» بر این مکان مقدّس وارد می شود و به خاطر سقوط چراغی که در محلّ نامناسبی قرار گرفته بوده، فرش ها، درها و صندوق های مقدّس حرم آتش می گیرد و از آن جا آتش به همه جا سرایت می کند.  

در روز چهارشنبه سوم اسفندماه سال 1384 هجری شمسی، مصادف با بیست و سوم محرّم سال 1427 هجری قمری، بنا به گفته ی شاهدان عینی، مردانی مسلّح با برنامه ریزی کامل و گستاخی تمام در ساعات بامدادی روز به حرم حمله کرده و با دستگیری و حبس نگهبانان حرم در نقاط مختلف روضه ی مبارک، بمب و موادّ منفجره کار گذاشته و سپس محل را ترک و از راه دور  بمب ها را منفجر می کنند. بر اثر انفجار بمب ها بخشی از گنبد طلایی حرم و ضریح و سرداب مقدّس ویران می شود. 
شانزده ماه بعد در روز سه شنبه بیست و دوم خرداد سال 1386 هجری شمسی، مصادف با بیست و ششم جمادی الاوّل 1428 هجری قمری و ایّام فاطمیّه، بر اثر بمب گذاری دیگری، مـنـاره های این بارگاه ملکوتی که از انفجار پیشین به جای مانده بود، از اساس ویران می شود. 

قریب به دو سال بعد(1388)، کار بازسازی این حرم مقدّس زیر نظر حضرت آیت الله العظمی سیستانی آغاز شد و نخستین خشت های طلای گنبد آسمانی این حرم مطهّر، در روز دوشنبه دوم اسفندماه 1389 هجری شمسی، مصادف با میلاد مبارک پیامبراکرم و امام جعفر صادق به دست معماران ایرانی  خشت کار، عاج کار و نصّاب جای گذاری شد و ادامه ی کار بازسازی نیز با جدّیّت در جریان است.

برچسب‌ها, , , , , , , ,

پاسخ دهید